De bananengeneratie

De bananengeneratie van Pete Wu gaat over het zijn van een Chinees-Nederlander. Wu’s moeder noemde hem vroeger altijd liefkozend een banaan: ‘geel’ vanbuiten en ‘wit’ vanbinnen. Wu bespreekt hoe het is om op te groeien in een intolerant Nederland waarin mensen van Aziatische afkomst vaak bespot worden, maar vertelt ook over hoe de verwachtingen van zijn Aziatische ouders zijn leven beïnvloeden. Het boek is een combinatie van Wu’s eigen verhaal en interviews met andere ‘bananen’. Er komen allerlei onderwerpen voorbij, van onderwijs en toekomstverwachtingen tot aan daten en Tinder.

Het mooie aan dit boek vond ik dat je helemaal meegenomen wordt in het proces dat Wu doorloopt. Je wordt als het ware bij de hand genomen terwijl je hem ziet groeien in zijn identiteit. Daarin ligt een grote kracht. Ik denk dat er veel mensen zijn die niet al te veel weten over de ervaring van Chinees-Nederlanders. Ik wist er in ieder geval vrij weinig van en ik heb veel geleerd van dit boek. Ik weet niet hoe het is om een dergelijk boek te lezen als je zelf Chinees-Nederlands bent, maar ik kan mij goed voorstellen dat je veel herkenning ervaart.

Een andere kracht van het boek herkende ik pas toen Pete Wu zelf iets tegen mij zei op Instagram. Ik had namelijk gepost dat ik het een geweldig boek vond, maar het moeilijk vond om het woord ‘blank’ tegen te komen. Zoals velen van jullie misschien weten, is het woord ‘blank’ problematisch. Het gaat uit van neutraliteit, normativiteit en superioriteit waarmee aan witte mensen wordt gerefereerd, terwijl het woord ‘wit’ aangeeft dat dit ook een kleur is. Wu vertelde dat hij er heel bewust voor had gekozen om wanneer het woord ‘blank’ in de interviews werd genoemd, dit niet te uit te wissen. Op deze manier laat hij zien dat sommige mensen in de Aziatische gemeenschap zich niet bewust zijn van de racistische oorsprong van het woord ‘blank’. Waarom vind ik dit nou een enorme kracht? Als er over racisme wordt gepraat is er vaak weinig aandacht voor geïnternaliseerd racisme. Ik denk dat Wu’s boek heel goed laat zien dat niet alle mensen van kleur zich bewust zijn van de onderdrukkende structuren in de wereld.

Al met al was dit een prachtig en interessant boek dat ik niet kon neerleggen. En als je na het lezen van het boek nog niet genoeg hebt gehad kun je altijd nog Wu’s documentaire bekijken, genaamd Pete en de bananen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *